بسم اللّه الرّحمن الرّحيم

هميشه سلام! الآن که برايت مي نويسم، لحظه‏ها لحظه‏هاي غروب است، خورشيد قوس نزولش را پيموده کم‏سو و تاريک مي‏شود و شب را با اهلش تنها مي گذارد و مرا با تو.
مانده بودم با تو از چه بگويم؟! در دلم اين آيت دوست گذشت: «آي انسان! تو به سوي پروردگارت در تکاپويي، پس او را ديدار خواهي‏نمود.1»
...! در اين زمانه‏ي شوم که در زمين غفلت مي‏پراکنند، خبري مهمتر از اين شنيده‏اي؟ خبر از ديداري که سرنوشت حتمي همه انسانهاست. خبر از ديدار با کسي که هم ارحم‏الرّاحمين است و هم احکم‏الحاکمين.
راستي، من و تو قرار است خدا را با کدام صفتش ملاقات کنيم؟
در اين زمانه‏ي خاکستري که دلها بيشتر از هميشه بوي سنگ مي‏دهند و اهل آسمان باور را در زمين جيره‏بندي کرده‏اند هنوز پيدا مي شوند آدمهايي که نور ايمان در دلشان سوسو مي‏زند و همين کفايت مي‏کند از براي آن که به گوش جان بشنوند: «براي آنها که ايمان آورده‏اند، آيا گاه آن نرسيده تا دلهايشان از ياد خدا و آنچه از حق نازل شده به فروتني افتد؟2» و بشنوند: «اي کساني که باور کرده‏ايد! باور کنيد...3»
...! تو از همان آدمهايي و دلت از همان دلها، گوش جانت هم همان صدا را مي‏شنود؛ که اگر غير از اين بود، آن غم غريب که در سينه داري با شنيدن نغمه اذاني در ديده ات آب نمي‏شد و دلت از نام مسيح و مريم و فاطمه نمي‏لرزيد.»
گوش مي کني؟ صداي اذان مي‏آيد.
الله اکبر، خدا بزرگتر است.
خدا بزرگتر است، از غمي که در سينه‏ات سنگيني مي‏کند، از بغضي که در تنهايي سراغت را مي‏گيرد و در راه گلويت مي‏نشيند، از سکوتي که لبهايت را مي‏بندد. خدا بزرگتر است، از آبرويي که مي‏رود، از حريمي که شکسته مي‏شود، از دلي که به درد مي‏آيد. خدا بزرگتر است، از همه ترسها، نااميديها، حيرانيها، از همه غفلتها، بي خبريها، شاديها، لذّتها. خدا بزرگتر است، از هر چه به آن دل بسته‏ايم، از هر چه به آن عادت کرده‏ايم. خدا بزرگتر است، از تمام نافرمانيها و ناسپاسيها. خدا بزرگتر است، از هر چه سدّ راه تکاپوي انسان مي‏شود. خدا بزرگتر است و مهربانتر و بخشاينده‏تر، از آن که توبه‏ي بندگان کوچکي مثل ما را نپذيرد و دستمان را نگيرد. خدا بزرگتر است و هيچ چيز جز او پرستيدني نيست.
...! در زندگي گهگاه نسيمهايي از جانب خدا روح را مي‏نوازند، نسيمها نشانه‏هاي رحمت ويژه خدايند که هر کسي از آن بهره ندارد. نسيمها مي‏وزند تا تو بداني خدا تو را بسان ديگران نمي‏خواهد. نسيمها مي‏وزند تا تو خود را در معرض آنها قرار دهي و از آنها روي نگرداني. نسيمها مي‏وزند، يعني که: «او با شماست، هر جا که باشيد.4» يعني که: «اي بندگان من که به خويش ستم کرده‏ايد! از رحمت خدا نااميد نشويد، خدا همه ي گناهان را مي‏بخشد، که او آمرزنده است و مهربان.5» يعني که: «من نزديکم، دعاي دعا کننده را اجابت مي‏کنم وقتي که مرا مي‏خواند، پس بايد دعوت مرا بپذيرند و مرا باور کنند، باشد که به سعادت رسند6.»
...

*****          *****          *****

1-انشقاق : 6           2-حديد : 16           3-نساء : 136           4-حديد : 4           5-زمر : 53           6-بقرة : 186